Research Journal of the Iranian Academy of Arts

other سلطه‌جویی روایت در سروده‌های مالدورور Narrative Domination in The Songs of Maldoror تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">ناهمگن بودن سروده‌های مالدورور به‌حدی است که هرگونه تلاشی برای گنجاندن این متن در یک گونه ادبی خاص، بی‌گمان با شکست روبه‌رو خواهد شد. گرچه بسیاری این متن به‌ظاهر منثور نیمه دوم سده نوزدهم را در ادبیات منظوم جای می‌دهند، اما تردیدی نیست که ورای بی‌انسجامی ظاهری و هنجارشکنی این متن بدیع، وجود یک راوی اقتدارطلب شاید تنها عنصری باشد که پیوند و انسجام درونی شش سروده را تضمین می‌کند. سلطه‌جویی روایت تا آنجا پیش می‌رود که هم‌زمان با برتری یافتن حجم گفتمان بر حکایت، راوی هرگز به خواننده متن لوتره آمون اجازه نمی‌دهد تا با داستان آن هم‌ذات‌پنداری کند و به‌اصطلاح با تن دادن به توهم ارجاعی، از خواننده آرمانی متن دور گشته و به خواننده بد بدل شود. ارجاع مداوم روایت به کنش روایت‌پردازی با گسستن جریان داستان، سخن گفتن با روایت‌شنو به‌ویژه در نقاط کلیدی متن و تفسیر گفته‌ها و داستان، همگی بر حضور پررنگ راوی و روایت‌پردازی در سروده‌های مالدورور صحه می‌گذراند. تردیدی نیست که وجود چنین روایتی خودبازتاب و خودشیفته، در همان نخستین سطور اولیه متن، افق انتظار خواننده سده نوزدهم را به چالش می‌کشد و از او خوانشی سراسر آگاهانه می‌طلبد؛ خوانشی فعالانه که خواننده را در جست‌وجوی بی‌پایان معنا ناکام می‌گذارد و همواره او را با پرسش‌های بنیادینی پیرامون چیستی و کارکرد انگاره‌های مهم چون نوشتار، خوانش، روایت، مؤلف و ادبیات مواجه می‌سازد.</div>   <div style="text-align: justify;">The heterogeneity of The Songs of Maldoror is such that any attempt to classify this text within a specific literary genre will inevitably fail. Although many critics place this seemingly prose text from the latter half of the 19th century within poetic literature, there is no doubt that beyond the apparent incoherence and formal transgression of this innovative work, the existence of an authoritative narrator, possibly the sole unifying element, ensures the coherence and internal unity of the six chants. The narrative domination extends so far that, parallel to the prevalence of discourse on the narrative, the narrator never allows the reader of Lautréamont’s text to identify with the story and, by succumbing to the referential illusion, to deviate from the ideal reader to become a poor reader. The constant reference of the text to the act of narration, interrupting the flow of the story, the address to the narratee, especially at key points in the text, and the interpretation of the statements and the story, all attest to the strong presence of the narrator and narration in The Songs of Maldoror. The presence of such a self-reflective and narcissistic narration, from the very first lines of the text, challenges the expectations of the 19th-century reader and demands a fully conscious reading, an active reading that plunges the reader into an endless quest for meaning and constantly confronts them with fundamental questions about the nature and functions of key concepts such as writing, reading, narration, the author, and literature</div> روایت‌شناسی, نظام گفتمانی, سروده‌های مالدورور, نوشتار خودآگاه, خوانش. Narratology, Discourse, The Songs of Maldoror, Conscious Writing, Reading 77 88 http://pazhouheshnameh.ir/browse.php?a_code=A-10-152-2&slc_lang=other&sid=1 Hassan Zokhtareh حسن زختاره h.zokhtareh@basu.ac.ir Yes Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran