fa معماری: از متن‌بودگی تا ابژه‌شدگی؛ پیکرۀ پژوهش: پل خواجوی اصفهان تخصصي Special پژوهشي Research از دهۀ شصت میلادی که آغاز نشانه‌شناسی معماری است، تقریباً در تمامی مباحثی که به مقولۀ معماری پرداخته شده پرسش ابتدایی این است که آیا معماری به‌عنوان ساخته‌ای کاربردی و برای استفاده، واجد معناهایی فراکاربردی هم هست؟ از دهۀ نود میلادی به بعد، با ظهور نشانه‌معناشناسی عواطف، تحلیل معنای معماری از انحصار بُعد شناختی خارج شد و به بعُد حسی‌عاطفی آن نیز توجه گردید و این مسئله نقطۀ عطفی در نشانه‌معناشناسی معماری محسوب می‌شود. بدین ترتیب، سخن‌گفتن از بُعد حسی‌ادراکی معماری مبتنی بر پدیدارشناسی هرمنوتیک و نظریۀ گفتمان، سبب فرا‌رفتن تحلیل نشانه‌معناشناختی معماری از سطحی صرفاً فرمال شده و بحث از معماری به‌مثابۀ ابژه یعنی واقعیتی مادی در جهان و در بیناکنش با سوژه-تن، اهمیتی دوباره یافته است. بر این اساس، پرسش اصلی این است که تحلیل نشانه‌معناشناختی معماری چگونه می‌تواند از سطح مطالعۀ رمزگانی فراتر رفته و امکان مطالعۀ تجربۀ معنادار ابژه معماری را فراهم سازد. فرضیۀ پژوهش چنین است که مبتنی بر نظریۀ نشانه‌معناشناسی عواطف (بُعد تنشی گفتمان معماری)، می‌توان افق‌های نوینی را به روی مطالعۀ بُعد فرارمزگانی ابژۀ معماری گشود. بر این اساس در این پژوهش ابتدا به متن‌بودگی معماری مبتنی بر رمزگان‌های عملکردی و فراعملکردی پرداخته شده که سازندۀ بُعد شناختی-کنشی گفتمان فضامند هستند. سپس میان ابژه‌بودگی معماری به‌مثابۀ مکانِ ابزاری با ابژه‌شدگی معماری به‌عنوان مکانِ اگزیستانسیال تمایز قائل شده و سرانجام بر محور پل خواجوی اصفهان سعی شده تا نشان داده شود که چگونه کیفیت‌های سازندۀ فضای تنشی در نسبت با دو فراارزش &laquo;هماهنگی&raquo; و &laquo;ضرباهنگ&raquo;، امکان تحلیل ابژۀ معماری را فراهم می‌سازند. From the beginning of the architecture semiotics in 1960s, the main question in nearly all of the architectural discussions is whether the architecture as a functional and utilitarian construction has any meta-functional meaning? From 1990s, with appearing the semiotics of the passions, the analysis of the architecture meaning extended over the cognitive dimension of the meaning and the emotion-perceptional dimension of that was considered, which is the turning-point of the architecture semiotics. Therefore, discussing the emotion-perceptional dimension of the architecture based on the hermeneutical phenomenology and the discourse theory has developed the architecture analysis from just a formal attitude to a new approach considered the architecture as an object means substantial fact in the world and interacting with the subject-body.<br> Hence, the question is how the architecture analysis could pass the coding level study and provides studying the meaningful experience of the architectural object. The hypothesis is based on the theory of the semiotics of the passions (i.e. tensive dimension of the discourse), it is possible to extend novel horizons to the meta-functional dimension of the architectural object. Therefore, in this research, firstly, it is explained the cognitive- actional dimension of the spatial discourse (i.e. the being-text). Then, it is defined the separation of the being-object architecture as an instrumental place and becoming-object architecture as existential place. Finally, the researchers attempt to show based on the Khaju bridge how the qualitative factors constructing the tensive space by two valances of coherence and rhythm make possible the analysis of architectural object. ابژه‌بودگی, ابژه‌شدگی, معنای عملکردی, معنای فراعملکردی, فرا ارزش تنشی. being-object, becoming-object, functional meaning, meta-functional meaning, tensive valance 71 97 http://pazhouheshnameh.ir/browse.php?a_code=A-10-70-2&slc_lang=fa&sid=1 Ehsan Vahid Tari احسان وحیدطاری 1003194753284600174 1003194753284600174 Yes Saeedeh Sarrami سعیده صرّامی 1003194753284600175 1003194753284600175 No