fa تحول ادبیات نمایشی فرانسه در سال‌های اخیر تخصصي Special پژوهشي Research <span style="font-size:12pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif"><span lang="FA" style="font-size:14.0pt"><span style="font-family:&quot;B Mitra&quot;">ادبیات نمایشی فرانسه در دهه‌های اخیر دستخوش تحولات بنیادینی شده است که آن را از الگوهای</span></span> <span lang="FA" style="font-size:14.0pt"><span style="font-family:&quot;B Mitra&quot;">رایج و حتی مدرن تئاتر متمایز می‌سازد. این تحولات بیش از هر چیز در ساختار متن، نقش روایت، جایگاه مونولوگ و نسبت متن با اجرا نمود یافته‌اند. مقالۀ حاضر در بخش اول با رویکردی تحلیلی-توصیفی می‌کوشد ویژگی‌های تئاتر نوظهور فرانسه را بررسی کند و تفاوت‌های آن را به لحاظ مضمونی آشکار سازد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که در این گونۀ نوین، زبان جایگزین کنش، و مونولوگ جایگزین دیالوگ شده و تئاتر به سوی قلمرویی سوق یافته است که مرزهای مشترکی با رمان دارد. از سوی دیگر، این پدیدۀ جدید از گفته‌پردازی فاصله گرفته و به سمت پرده‌برداری از حقایق تلخ و مصائب جوامع امروزی</span></span> <span lang="FA" style="font-size:14.0pt"><span style="font-family:&quot;B Mitra&quot;">حرکت کرده است و در نهایت زیبایی‌شناسی نوینی از آن زاده شده که قابل تأمل است. به منظور آنکه این نوآوری برای مخاطب ملموس واقع گردد، در بخش دوم این مقاله به بررسی نمونه‌هایی از آثار نویسندگان مطرح در این حوزه مانند وجدی معوض، ماری اندیای، گزاویه دورانژه و امثال آن‌ها می‌پردازیم. دغدغۀ اصلی خالقین این آثار روایت درد و رنج انسان معاصر و بیان بی‌پردۀ مضامینی همچون پیامدهای مهاجرت، بحران هویت، فقر و فرودستی، برده‌داری مدرن و معضلات ناشی از دوگانگی فرهنگی است.&nbsp; </span></span><span dir="LTR" style="font-size:14.0pt"></span></span></span></span></span><br> &nbsp; <span lang="EN-GB" style="font-size:12.0pt"><span style="line-height:107%"><span style="font-family:&quot;Times New Roman&quot;,serif">French dramatic literature has undergone fundamental transformations in recent decades, distinguishing it from conventional and even modern theatrical paradigms. These shifts are primarily manifested in textual structure, the role of narrative, the prevalence of the monologue, and the shifting relationship between text and performance. Adopting a descriptive-analytical approach, the first section of this article examines the characteristics of emerging French theatre, elucidating its thematic departures. The findings indicate that in this contemporary genre, language has supplanted action, and monologue has superseded dialogue, steering theatre towards a domain that shares significant boundaries with the novel. Furthermore, this recent phenomenon has distanced itself from traditional enunciation, moving instead towards the unveiling of the bitter realities and tribulations of contemporary society&mdash;a process that has given rise to a noteworthy new aesthetic. To render these innovations tangible for the reader, the second section analyses representative works by prominent playwrights such as Wajdi Mouawad, Marie NDiaye, and Xavier Durringer. The central concern of these authors is the narration of the suffering of contemporary humanity, offering an unflinching exploration of themes such as the consequences of migration, identity crises, poverty and marginalisation, modern slavery, and the complexities arising from cultural duality.</span></span></span> تئاتر نوظهور, مونولوگ, کلام‌محوری, وجدی معوض, ماری اندیای, گزاویه دورانژه, ژان-پل آلگر Emerging Theatre, Monologue, Logocentrism, Wajdi Mouawad, Marie NDiaye, Xavier Durringer, Jean-Paul Alègre. 30 7 http://pazhouheshnameh.ir/browse.php?a_code=A-10-154-13&slc_lang=fa&sid=1 نسرین خطاط 1003194753284600402 1003194753284600402 Yes